Betalen voor een teleurstelling

Betalen voor een teleurstelling


 Ik hou van koken, maar niet voor mezelf ... Herken je dat? Koken voor jezelf? Doe je dat trouw? Als je antwoord daarop ja is, dan neem ik mijn petje voor je af. Koken voor mezelf vind ik ver-schrik-ke-lijk… daar vind ik nou écht geen bal aan! Mijn wijlen schoonmoeder deed dat dagelijks! Toen al vond ik dat getuigen van discipline. Knap hoor, een paar aardappeltjes wat groenten en vlees, tafel dekken en lekker eten! Sinds het najaar van 2017 ben ik officieel een ‘empty nest’, de kinderen zijn op kamers gegaan en ik woon sindsdien alleen. Wat een drama was het boodschappen doen in het eerste halfjaar! In het ritme van wekelijkse boodschappen kocht ik op automatisme vleeswaren, melk, yoghurt, kwark, een bonk kaas en een verscheidenheid van groenten en fruit. Aan het einde van de week bleven die dus onaangeroerd in de koelkast! Herken je dát? Manmanman… het duurde wel even voor ik eindelijk de boodschappen voor mijzelf op orde had. Nou ja… op orde… ik kocht nagenoeg niets! Ja lekkers, dat kocht ik voor mezelf… een lekkere Merlot, een frisse Pinot rosé, een lekkere Chablis, kaasjes, crackers, olijven.. maar om te koken? Nee… meer groenten voor een salade, brood en fruit … raw vegan, dat was meer mijn nieuwe manier van eten. Het drong pas later tot me door wat ik eigenlijk miste: het koken voor de mannen! Het ontbijt, de lunch, de lekkere trek … en ja ook de gezelligheid van de kinderen om me heen natuurlijk. Maar het niet meer koken…dat is toch wel een dingetje. Het viel mij toen ook pas op dat ik mijn keuken meer als een ‘tempel’ beschouwde. Immers, als mijn hoofd te vol zat of gewoon slechte zin had, dan vluchtte ik de keuken in en ging ik taarten of koekjes bakken, kroepoek of gewoon iets nieuws experimenteren. Het heeft voor mij dezelfde uitwerking als mediteren! Het geeft rust… 

 

 

In de quote van Christine Lagarde kan ik mezelf zó goed herkennen. Maar ga nu eens bij jezelf na: hoe vaak kook je écht iets voor jezelf? En dan geen soepje uit een blik of zakje, of een pizza uit de doos …maar echt een gerecht voor jezelf bereiden? Voor mezelf kom ik niet verder dan een uitsmijter of een salade Nicoise.  Het gaat me inderdaad om het delen. Het is daarom heerlijk om helemaal uit mijn dak te mogen gaan als SylSoulFood bij BOEL073.  Met volle teugen geniet ik van vooral de geluiden waarmee sommige mensen eten … ‘hmmmm ….hmmmm’ hoor ik en vaak hebben ze het zelf niet eens door! Een groot compliment denk ik dan blij … ze genieten. En als ze dat ook nog eens benadrukken wanneer ze hun dienblaadje terugbrengen, dan weet ik weer waarom ik zo van koken hou! Het zien van die blije gezichten!  

 

Mensen die bij BOEL komen en mij vragen het één en ander uit te leggen, reageren vaak met ‘oh ..ja… ‘ en dan weten ze vaak een paar mensen uit hun directe omgeving op te sommen die met een voedselbeperking te maken hebben. Vorige week kwam een vrouw met de vraag of ik misschien iets voor haar zou kunnen betekenen. Zij heeft een vriendin die een glutenallergie heeft, beslist geen meel mocht hebben en waarvan zij dacht dat ze ook een notenallergie heeft. Die vriendin kwam op bezoek en nu wil zij graag iets lekkers bij de koffie serveren. De laatste keer dat haar vriendin kwam, is zij speciaal voor haar inkopen gaan doen en hoe groot was de teleurstelling toen ze dat speciale gebakje toch niet mocht hebben! Haar vriendin nam meestal iets voor zichzelf mee of in het uiterste geval kon men haar een rijstwafel aanbieden. “Zou je die avocadotaart kunnen maken voor overmorgen die je al eens eerder hebt gemaakt met de Bosschekoek?” vroeg ze. “Dat kan ik wel, maar in de Bosschekoek zit roggemeel, en dat is voor iemand met een glutenallergie funest”, antwoordde ik. Maar dan … dan komen de vlinders in mijn buik en wordt ik blij… want ik mag dan mijn creatieve geest ruimte geven. In hetzelfde gesprek gaf ik haar aan een taartbodem uit te proberen op basis van zoete aardappel, met dadels en cacao om het zoet ietwat te verminderen.  

 

Heb ik dit al eens eerder uitgeprobeerd? Nou… nee! Maar Pippi Langkous zei altijd: ‘ik heb het nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’…. Met de Pippi-modus op aan, begon ik met het experiment dat ik in mijn hoofd al helemaal kon voorstellen en qua smaak zelfs al kon proeven. Het klopte daar was ik gewoon zeker van. Vraag me niet hoe, maar zo werkt het kennelijk in mijn bovenkamer.  De blender draaide op volle toeren en het zag er niet eens slecht uit. Bovendien was de geur aantrekkelijk. De smaak was eveneens verbluffend goed. Hoe blij kun je dán zijn? Welnu … héél errug blij! De bodem heb ik ongeveer een halfuurtje in de oven gebakken en het resultaat was mooi. Het was glad, wat broos en zacht. Een extra 10 minuten in de oven was de oplossing. Nadat het was afgekoeld, kon de avocado-limoen mengsel gestort worden en de koelkast deed de rest! 

Niet alleen haar vriendin was blij verrast, zo ook haar andere gasten. De taart was een succes aan tafel! Ze heeft zelfs een aanbeveling op mijn Facebook-pagina achtergelaten!  

Vandaag heb ik wederom iemand blij kunnen maken. Het warme weer nodigt immers uit om lekker te genieten van een ijsje. Deze persoon kwam vragen of haar bekertje met ijs even in de vriezer mag. Het was een ijsbekertje gevuld met vanille ijs op basis van sojamelk. Mijn nieuwsgierigheid werd aangewakkerd en ik vroeg of het ijsje haar heeft gesmaakt. Haar gezicht sprak boekdelen.. ‘Nou nee.. helemaal niet eigenlijk! Het heeft een vlakke smaak… eigenlijk geen smaak’, zei ze. Het bekertje heeft ruim vier euro gekost. Nu zegt de prijs natuurlijk niets, maar haar teleurstelling zei me alles. ‘Zal ik een ijsje voor je maken mét smaak, bosvruchtensmaak?” Ze was verbaasd… “Nu? Ga je nu een ijsje maken?”  Dat was dus een ‘ja’ en in minder dan tien minuten serveerde ik haar een klein schaaltje N’icecream wat ik al eens eerder heb gemaakt, geheel glutenvrij, lactose- en suikervrij! Een succes onder de veganisten. Haar verbaasde blik bij het zien van het ijsje was al een feestje op zich, maar toen ze het ging proeven … dát was priceless! Of ze er iets voor moest betalen? Nee, natuurlijk niet! Haar teleurstelling heeft mij immers gemotiveerd om iets voor haar te maken. Voor je eten betalen is één, maar betalen voor een teleurstelling… dat is toch wel erg! Nee, ze hoefde er niets voor te betalen, haar blije gezicht was mij al alles waard en het smikkelen van het ijsje was voor mij gelijk aan een flinke fooi! Heerlijk om zo iemand te kunnen laten genieten, zeker na zo’n teleurstelling…  

 


Koken, wat zeg ik… creëren van lekker eten is super! A happy customer, a happy me…   
 


 

03.07.2019

Wil jij een berichtje krijgen als ik een nieuwe blogpost heb?

Laat dan hieronder je naam en email adres achter.