Me on a plate ...

Me on a plate ...

 

For me, food is about generosity, and this should reflect on the plate as well -  Naar mijn mening draait het bij voedsel om vrijgevigheid, en dit hoor je op het bord terug te zien - Marco Pierre White (Britse chef-kok, restaurateur, tv-persoonlijkheid uit Leeds  en de enfant terrible van de Britse restaurantscène). Ook zei hij ooit tijdens een interview dat koken een filosofie is en geen recept. Woooow .. dat is nogal wat om het koken te omschrijven als het verlangen en het streven uit te drukken naar kennis en wijsheid. Hoezo passie?! Maar het maakte veel in mij los. De quote omschrijft precies dát wat ik wil!  


Het klopt helemaal met datgene wat ik ga doen bij BOEL073: mijn visie op voeding en de Bourgondische levensstijl tot uiting brengen. Een kennismaking met mij voorgeschoteld op één bord. Voor de liefhebber van lekker, puur en gezond eten met af en toe de lekkere trek, die je ertoe zet van ‘guilty pleasure’ te genieten. Ambitieus? Nee, geenszins… maar simpelweg een uitgelezen kans om anderen te bereiken. Anderen die van de één op andere dag worden geconfronteerd met een voedselbeperking door een (medisch) dieet voor intolerantie en/of allergie. Tegenwoordig vind je vele voedseldeskundigen en -consultants naast de alom vertrouwde diëtisten. Wat mij in die categorie anders maakt, is dat ik niet oordeel over wat goed of slecht voor je is, maar simpelweg je helpt om ondanks de restricties toch smakelijk en lekker, als vanouds, te eten. Daarom omschrijf ik mezelf als iemand die zich verdiept in ‘eetoplossingen’ voor je welzijn, je gezin, speciale gelegenheden, troost en voor je zaak.  


Het aftellen naar 1 juni om te kanllen bij BOEL073 is begonnen. Wie mij volgt op Facebook, Instagram of Twitter weet hoezeer ik de laatste tijd weer overloop van ideeën en dit vorm geef in experimenten. Voor de Bosschekoek heb ik immers jaren geleden al eens een loempia bedacht met Bosschekoek en ananas, gefrituurd  en opgediend met een limoensorbet. Gieljan was vol ongeloof en was verbaasd van deze combinatie. Vorige week maakte ik een wasabi hummus die mooi groen kon krijgen door gebruik van spinazienat.   En ik ben echt niet de enige zijn die zo Boel-enthousiast is! Maandag heb ik voor het eerst een kijkje genomen om mijn nieuwe werkplek te bewonderen. Met allemaal hardwerkende mannen, muziek aan heb ik ook de handen uit de mouwen gestoken. Ben er toch te lang gebleven, want ik raakte besmet met de Boel-heppiedepeppie-virus!   


Een menu bedenken, is waar ik nu mee bezig ben en het is niet makkelijk! Leg ik mijn lat te hoog? Zie ik beren op de weg? Ben ik wel realistisch bezig? Zullen de mensen het proeven, mijn creaties wel lekker vinden? Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken ingegeven door en duiveltje op mijn schouder. Aan de andere schouder zit gelukkig een engeltje die mij gerust stelt, want als je echt iets wilt, dan lukt het ook. Een goede voorbereiding is immers al het halve werk in de keuken. De Boel-heppiedepeppie-virus heeft toegeslagen!  
De quotes van chef Marco White is daarom voor mij een medicijn om weer te kalmeren en het heppiedepeppie-gevoel enigszins in bedwang te houden. Terug naar de quotes … Vrijgevigheid, vertaal ik naar het Bourgondische levensstijl, mijn verlangen en streven uit te drukken naar al mijn ervaringen en dit op één bord te weerspiegelen.  Holymoly… dat is geconfronteerd worden met jezelf! Komaan… dit is een ultieme uitdaging! En dan opeens krijg ik een idee … mijn Pippi-Langkous-modus staat aan “Ik heb het nooit gedaan, dus denk ik dat ik het wel kan!”  en de heppiedepeppie-gevoel komt als een tsunami over me heen. 

 

Bij Masterschef wordt wel eens de opdracht om jezelf in een gerecht te presenteren. Omdat ik gisterenavond een kennismaking met de boel van Boel073 had, greep die gelegenheid aan . Een mooie gelegenheid om ‘Me on a plate’ als dessert cq lekkernij te presenteren! Waarom? Omdat het niet alleen lullen is, maar ook meteen smullen. Hoe? Met een Bosschekoek, want dat is hoe ik begonnen ben. Mijn Indonesische afkomst toon ik door de kleur groen, want Indonesië wordt niet voor niets ‘de gordel van smaragd’ genoemd. Bovendien de kleur groen laat ik proeven door gebruik te maken van kemangi, een citroen-bascilicum, die veel rauw bij sambal wordt gegeten. Het mooie van deze creatie is dat ik alleen door de bodem te veranderen het compleet vegan én glutenvrij kan maken. De Bosschekoek is dat immers niet! Het heeft honing en roggemeel als elementen. De witte bloemen zijn vlierbloesem, de gele sliertjes is citroen en het groen is kemangi. 


De combinatie van vlierbloesemsiroop en de avocado was goed en was wat zoeter dan met Ahornsiroop en minder zoet dan met honing. Maar omdat ik ook een vegan experiment wilde uitvoeren heb ik de kaas eruit gelaten. Dus werd het een avocado cheesecake zonder cheese… hahaha. Alhoewel het goed smaakte, ik zal dit toch meer moeten verbeteren, want het was niet stevig genoeg. Daarbij is het groen aan de bovenkant donkerder geworden. Al met al geen slecht resultaat, voor iets wat ik nog nooit eerder heb gemaakt. De volgende keer maak ik het wel met kaas… dat zal dit weekend worden, mooi excuus voor mijn vader’s verjaardag!  

 

“For me, food is about generosity, and this should reflect on the plate as well “ … welnu hier is Me on a plate …. Have a bite!  

 


 

 

 

 

22.05.2019

Wil jij een berichtje krijgen als ik een nieuwe blogpost heb?

Laat dan hieronder je naam en email adres achter.