De ontlading

De ontlading


Ken je dat? In bed liggen en een gesprek herinneren, en je dan bedenken wat je of hoe je het eigenlijk had moeten zeggen…  Vervelend is dat! En als het een minder leuk gesprek was dan kan het jezelf bozer maken.  Het kan je zelfs uit je slaap houden. Of net voor het inslapen dat dan plots  de titel van de film of liedje, idee, dé oplossing opeens zomaar bij je opkomt!  

In bed liggen, op je zij draaien en niet meer in slaap kunnen komen …  Ik probeer dan braaf al die technieken om te kunnen slapen nog eens uit. Ademhalingsoefeningen, zo’n meditatie muziekje, alles even op een kladblokje schrijven…  Ondertussen verstrijkt de tijd en een uur later verhuis ik naar beneden. Mijn hond, Mr. Lennon is dan heel opgewekt en komt gezellig bij me liggen. De slaap is verdwenen en dus trek je weer een lange nacht door. Ik lees dan meestal in een boek hopende dat mijn ogen zwaar zullen worden en ik dan in slaap val.  

Het was lastig in slaap komen vorige week. Nu besef ik pas dat het natuurlijk werd veroorzaakt door het uitbrengen van mijn boek. Het schrijven van het boek Sylicious was niet het probleem, dat rammelde ik zo op de computer. Het waren de foto’s…  een aantal hadden een te lage resolutie om te worden gedrukt. Want kennelijk zijn de foto’s die op Social Media worden geplaatst door FB al automatisch verkleind. Dat heeft werkelijk weken geduurd. De één na de andere foto werd afgekeurd. Maar gelukkig kreeg ik hulp van een bevriende relatie, Léon…. Met zijn tips & tricks zijn er heel wat foto’s toch in het boek gekomen!  

 

Dan was daar het moment voor de proefdruk. Een druk waar je nog alle fouten, foto’s, indelingen, lettertype etc. kan veranderen. Vanzelfsprekend was ik er heel benieuwd naar en toen de proefdruk dan ook kwam, was ik natuurlijk helemaal in de gloria! Dat duurde helaas maar kort …  Het was weer zo’n moment waar ik mee wordt geconfronteerd: je blijdschap niet kunnen delen. Dat deed wel zo’n pijn… Nu zou ik een jaar geleden daar direct een stop op hebben gezet, maar tegenwoordig laat ik dat gevoel komen. Wat kan mij nu gebeuren? Een plaatselijke tsunami veroorzaakt door een gemis en een leegte. Een leegte ook letterlijk, want de kinderen zijn op kamers in Tilburg en Delft.  “Niet tegenwerken. Even brullen, dat is goed voor je Syl!”… dat stemmetje van mijn coach hoor ik duidelijk in mijn hoofd klinken. Dus…daar zat ik dan van een euforisch gevoel, helemaal in gloria naar de krochten van de kelder van de put… een tsunami aan tranen.  

Als eindelijk de tranen zijn gedroogd, mijn ogen zo vreselijk opgezwollen zijn, check ik voor alle zekerheid of mijn lenzen niet met de tsunami zijn weggedreven. 

Ik lach ik om Mr.Lennon die mij probeert te troosten.

 Lag hij eerst heel lief en rustig op mijn schoot, nu staat hij op de bank en likt mijn gezicht alsof het een roomijsje is…. Even kroelen en dan stuur ik mijn zonen een app’je en bel ik mijn ouders om mijn blijdschap mee te delen. Ja blijdschap, niet meer mijn euforie… die is danig ingezakt… als een taart wat te vroeg uit de oven is gehaald.  

De proefdruk lag daar op tafel te glimmen en al snel openende ik het boekje. Ik ruik eraan, zoals ik dat bij alle gedrukte boeken, tijdschriften en kranten doe. Even ruiken, even snuiven … wat is de geur van mijn boek. Een tic? Waarschijnlijk wel… maar ik weet dat er meer zijn die dat doen. Daar zat ik dan, trots op mijn boek en gewapend met een pen om te corrigeren. Niet bang om op de maagdelijke bladzijden te strepen en krassen.  Het colofon. oh wat stom Marieke die het boek heeft geredigeerd vergeten te vermelden. Kras nummer één … tja dan gaat het hard… de foto’s op de verkeerde bladzijden, de druk van het inkt was dan grijs en dan weer zwart, sommige titels blauw…. Wraaaaghhhh…  

Frustratie alom…  Het was ‘maar’ een proefdruk! Dat hoort bij een proefdruk… want op je computerscherm ziet het er allemaal anders uit dan op papier en je kon dit ook niet van te voren weten!  

Dan komt het moeilijkste gedeelte: geduld hebben. Al je bevindingen laten liggen en de volgende dag oppakken. Mijn ongeduld wilde terstond alle verbeteringen doorsturen aan de drukkerij, maar daar was gelukkig ook mijn discipline die zeer beslissend was. De volgende dag in de ochtend een check, dan een re-check na de lunch, een dubbel-check met de thee, en een final-check na het avondeten.  

De volgende dag nogmaals nakijken of ik het wel met mezelf eens was…. en pas daarna gingen alle verbeteringen door naar de drukkerij. Opnieuw wachten… rustig afwachten…Mijn geduld werd heel erg op de proef gesteld. Maar dan komt het verlossende woord via de mail! Alles is verwerkt en ik mag nogmaals alle bladzijden in PDF nakijken.

Vlak voor het weekend kon ik iedereen die eerder aan mijn hebben aangegeven graag op de hoogte te willen zijn, het nieuws melden. Aangepast nieuws weliswaar, want mijn oorspronkelijke plan was om deze groep samen met mijn familie, vrienden, kennissen en de pers voor een boekpresentatie uit te nodigen. Ik zou verschillende nieuwe hapjes en speciale drankjes serveren en daarna voor wie wil natuurlijk een buffet met  een Hollandse pot en enkele Indonesisch gerechten serveren. Helaas, pindakaas… de omstandigheden zijn er nu niet naar. Maar niet getreurd… want dan is het een kwestie van schakelen.  

Als Mozes niet naar de berg komt, dan komt de berg naar Mozes! 

En zo ook ik. Aan die mensen die hebben aangegeven graag op de hoogte te worden gehouden én de pers werd toch zeer magere boekpresentatie gehouden en de link bekend gemaakt. Ik bracht namelijk de boekpresentatie naar hen toe… een virtuele boekpresentatie, zonder hapjes en drankjes…  

Een uitstel van een boekpresentatie na deze intelligente lockdown dan? Een zomaar zomerfeestje? Een etentje thuis organiseren?  Ik ben er nog niet uit. Inmiddels is het boek online te bestellen, heb ik mijn website aangepast, het nieuws naar buiten gebracht via Social Media.  

Er kwamen zelfs foto’s op mijn TL waar mensen heel enthousiast vertelden dat het boek binnen is gekomen! Whooooowhoooooo…. Opnieuw dat speciale gevoel van blijdschap en euforie… dit keer met tranen van geluk … voor mezelf.  

 

 

“En Syl …. Heb je nu ook jezelf een complimentje gegeven?” vroeg een vriendin, die als geen ander weet dat wat ik in mijn hoofd heb ook gisteren al gerealiseerd wil hebben. Een ander vriendin, gaf mij al eerder een liefhebbende trap onder de billen en dit keer was zij geneigd mij een draai om mijn oren te geven want ik vergat even van het moment te genieten. Zij lacht hartelijk om mijn opmerking als ik dan zeg: “… ja, dat heb ik al gedaan, ik heb een glaasje voor mezelf ingeschonken en met mezelf geproost!” De volgende dag belde ik haar op: “Begrijp er niets van, gisteren zo’n goeie dag gehad en nu komt er niets uit mijn vingers. Ik hang er maar een beetje bij, beetje last van hoofdpijn en denk zelfs dat ik futloos ben!” 

Ze lacht me uit en zegt: “Ja gek, hè? Ga genieten mens en ga energie bijtanken… ga “retraîteren!”  

Ik zal haar advies maar ter harte nemen, want anders neemt mijn lichaam zelf maatregelen én dan ben ik echt zuur! 

 

09.04.2020

Wil jij een berichtje krijgen als ik een nieuwe blogpost heb?

Laat dan hieronder je naam en email adres achter.